Maastricht

In juni 1673 leidde de 62-jarige D'Artagnan als gardeofficier van Lodewijk XIV, samen met de vestingingenieur Sébastien Le Prestre de Vauban, de belegering van Maastricht. Toen de Franse musketiers de stad bestormden kwam hij in de vestingwerken buiten de Tongersepoort om het leven door een musketkogel door zijn keel. Vier musketiers stierven bij pogingen om het lichaam van D'Artagnan uit de vuurlinie te halen. Lodewijk XIV, die bij het beleg aanwezig was, was zeer ontdaan en schreef diezelfde avond aan zijn vrouw, koningin Maria Theresia: "Madame, ik heb D'Artagnan verloren, in wie ik het grootste vertrouwen had en die altijd goed voor me was". Vijf dagen later, op 30 juni 1673, viel Maastricht en trokken de Fransen zegevierend de stad in.

D'Artagnans graf is onbekend. De Franse historica Odile Bordaz, directrice van het museum en militair archief van Vincennes en auteur van een biografie over D'Artagnan, is van mening dat hij waarschijnlijk begraven ligt in of bij de Sint-Peter-en-Pauluskerk in Wolder, een dorp dat tegenwoordig deel uitmaakt van Maastricht. Wolder was de plaats waar de koninklijke tent van Lodewijk XIV stond tijdens het beleg van 1673. De koning liet dagelijks een mis opdragen in de dorpskerk en het zou om die reden niet vreemd zijn als D'Artagnan in de voorganger van de huidige kerk begraven ligt

Dat onbeschrijfelijke gevoel dat je krijgt bij Maastricht, dat is de Mestreechter Geis. Het kan voor iedereen iets anders inhouden: de liefde voor de stad, het Maastrichtse dialect, de lokale tradities zoals carnaval of de manier waarop Maastrichtenaren van het leven genieten, gezellig samenkomen, plezier hebben en omgaan met elkaar met hartelijkheid en humor. Het is alles wat Maastricht maakt tot de stad die het is.
Voor de stad is de Geis veel meer dan een standbeeld. Het is een cultureel ankerpunt. Tijdens carnaval wordt het pleintje rond het beeld een bruisende ontmoetingsplek, waar zaate hermeniekes optreden en artiesten de sfeer nog rijker maken. Hier komt de stad samen, jong en oud, van alle hoeken van de samenleving. De Geis verbindt, en herinnert ons eraan dat Maastricht leeft van contact, muziek en plezier.
Een belangrijk onderdeel van de Mestreechter Geis is het plaatselijke dialect. Als je rondloopt in Maastricht ontkom je niet aan het eeuwenoude dialect dat nog steeds volop leeft en gesproken wordt in de stad. Uit een onderzoek van Veldeke Limburg uit 2020 blijkt dat meer dan 65% van de Maastrichtenaren de taal nog dagelijks spreekt. Al sinds de 18e eeuw wordt het dialect geschreven en dat gebeurt nog steeds. Het Maastrichtse dialect is zelfs een van de best gedocumenteerde dialecten van Nederland.